Andrea Bozic/Tilt- Intergalactic

INTERGALACTIC (AN ATTEMPT TO OVERCOME THE BINARY) / Tilt / Frascati Producties

DANCE/NEXT GENERATION/DOUBLE BILL

ANDREA BOZIC/TILT
Intergalactic (An Attempt To Overcome The Binary)
CROATIA/NETHERLANDS
ARMENTIERES – Le Vivat – 30′
di/mar 26.11 – 20:00

Een kil theaterstuk met weinig inhoud

‘Een wereld binnen een wereld laten zien.’ Dat was de opzet van ‘Intergalactic, de nieuwste voorstelling van de Kroatische choreografe Andrea Bozic. Een ander soort wereld werd effectief getoond, maar kon op geen enkel moment boeien. ‘Intergalactic’ werd een teleurstellende voorstelling.

Andrea Bozic is van Kroatische afkomst, maar werkt sinds enkele jaren in Amsterdam.   Haar werken staan bij het grote publiek vooral bekend als een mengeling van performance en installaties op het podium. Ook bij ‘Intergalactic’ staan die twee lijnrecht tegenover elkaar.  Het doel van het stuk was om in een levenloze ruimte beweging te creëren. Aan beweging was er inderdaad geen gebrek, maar de titel van meeslepend verdient ‘Intergalactic’ niet. De voorstelling was daar veel te kil en te onduidelijk voor.

Het stuk begint met een bizar schouwspel :Twee vrouwen die in het wit gekleed zijn, leggen elk om de beurt een zwarte of een witte tegel, en vertellen ook telkens in het Duits en het Engels welke kleur ze gekozen hebben. “Black, schwarz of white, weiß”, ze gaan er minutenlang mee door. Je kan niet anders of jezelf afvragen van wat de bedoeling hiervan is. Je zou haast vergeten dat er nog een derde persoon op het podium staat. Een opgeklede man staat achter een soort van installatie, neemt de korte dialogen van de vrouwen op en speelt deze dan af tijdens de voorstelling. Het zorgt voor een soort van echo-effect die het publiek maar matig kan appreciëren.

Naarmate het stuk vordert, brengen de twee dames meer en meer voorwerpen op het podium,. Er wordt een constructie gevormd van allerlei soorten materiaal (planken, een projectiescherm, een bal,…). Het ziet er best aardig uit, maar het neemt allemaal zoveel tijd in beslag dat je het na een tijdje wel gezien hebt.

Op het moment dat je denkt dat het stuk eindelijk in een versnelling hoger gaat, wordt het weer tergend traag. Dit heeft het vooral te danken aan de tegenstellingen die de rode draad vormen in dit kil theaterstuk. Na zwart en wit is het de beurt aan het eindeloos aanhoren van links en rechts. De dames verplaatsen zich naar alle kanten van het podium, en schuwen hier ook het publiek niet.

In ‘Intergalactic’ is er ook amper plaats voor dans en muziek. Verder dan een paar danspasjes en wat achtergrondgeluid komen de actrices niet. Let wel op: je kan de dames moeilijk iets verwijten. Ze geven heel de show het beste van zichzelf. Het is gewoonweg het concept van de voorstelling dat niet aanslaat.

Het is duidelijk dat de nieuwste voorstelling van Andrea Bozic niet de smaakmaker is van het Next-festival, en dat valt des temeer op door de verschillende mensen in de zaal die aan het slapen zijn. Het zijn harde woorden, maar de bittere realiteit.

Jens Demets

http://vimeo.com/64022079

Publicités

Laisser un commentaire

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion /  Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion /  Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion /  Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion /  Changer )

w

Connexion à %s