Brokentalkers – The Blue Boy

Blue Boy Wallhead300_web

THEATRE

BROKENTALKERS

The Blue Boy
IRELAND
TOURNAI – maison de la culture – 70′

vr/ven 29.11 – 20:00

Za/sam 30.11 – 21:00

Innoverende herinneringseducatie op de planken

Een man komt het podium op, richt zich tot het publiek en doet een ietwat absurde uiteenzetting over een opvouwbare lat. Een op het eerste gezicht bizar begin van een weliswaar op verschillende vlakken uniek stuk. Een sterkere afsluiter van de zesde editie van het Next-festival had men niet kunnen vinden. The Blue Boy van het Ierse theatergezelschap Brokentalkers, volgens The Irish Independence ‘een van de meest zinderende stemmen van het Ierse theater’, laat geen mens koud. Met bijzonder veel oog voor detail en in een unieke samenhang tussen tekst, muziek, performance, geluids- en beeldmateriaal brengen zeven spelers op een innoverende manier een verhaal dat in de collectieve herinnering van elke Ier staat gegrift.

Hij werd de nek gebroken, hij ligt er begraven, hij viel er van de trap,… Er circuleren nog steeds heel wat versies van de legende van The Blue Boy in Artane (Dublin). De jongen, in het stuk vertegenwoordigd door een pop, staat symbool voor het grote doofpotschandaal van decennialange kindermishandeling en –misbruik in de katholieke tuchtschool van Artane. Tijdens de voorstelling wordt het publiek documentairegewijs geconfronteerd met getuigenissen van slachtoffers, omwonenden en andere betrokkenen in het schandaal. Op een doorschijnende wand, ook wel te interpreteren als de scheiding tussen heden en verleden, worden woorden, afbeeldingen en filmfragmenten geprojecteerd. Door een fantastisch spel van verschillende lichtinvallen wordt het accent afwisselend gelegd op wat zich achter, voor of op de wand zelf afspeelt.

Het informatieve luik van het stuk wordt subtiel afgewisseld door aangrijpende choreografieën in flashbacks naar het verleden in de school, dramatische muziekintermezzo’s en vertellingen van Gary Keegan. Hij is de kleinzoon van een begrafenisondernemer in Artane die geregeld dode kinderlijkjes moest gaan meten in de school. De verhalen die Keegan, coregisseur naast Feidlim Cannon, over zijn grootvader en zijn eigen jeugd in de buurt van de school vertelt, versterken het stuk omwille van de authenticiteit en sterke betrokkenheid. Keegan eist de aandacht van de zaal telkens opnieuw volledig op.

The Blue Boy zit bovendien boordevol opmerkelijke, symbolisch geladen details. De beste illustratie hiervan vormen de maskers, gedragen door de acteurs die de kinderen op de tuchtschool spelen. Het zijn gekreukte vellen papier die nauw aansluiten aan het gezicht. Ze geven een broze indruk en staan symbool voor het gezichtsverlies en de kwetsbaarheid van de kinderen destijds. Ook in de prachtige, subtiele bewegingen van de acteurs kan de aandachtige toeschouwer heel wat problemen herkennen waarmee de kinderen te kampen hadden: afstoting, bindingsangst, routineopbouw, zelfverminking, enzovoort.

Het Ierse theatercollectief Brokentalkers maakte met uitermate veel respect voor de slachtoffers een fragiel theaterstuk over een thema dat ook bij ons nooit zo actueel was: kindermisbruik binnen de katholieke kerk. Met een unieke samenhang van licht, muziek, performance en journalistiek materiaal wordt het publiek emotioneel omvergeblazen. Innoverende herinneringseducatie op de planken.

Axel Vander Brugghen 

http://www.youtube.com/watch?v=zbTUNEfeOr0

Publicités

Laisser un commentaire

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion /  Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion /  Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion /  Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion /  Changer )

Connexion à %s