Intergalactic (an attempt to overcome the binary) – Andrea Božić:

012

DANCE/NEXT GENERATION/DOUBLE BILL

ANDREA BOZIC/TILT
Intergalactic (An Attempt To Overcome The Binary)
CROATIA/NETHERLANDS
ARMENTIERES – Le Vivat – 30′
di/mar 26.11 – 20:00

Zoektocht naar een intergalactische middenweg

Een kale, zwarte ruimte vormt het decor in theaterzaal Le Vivat in Armentières. De levenloze plek biedt allereerst het podium aan geluidskunstenaar Robert Pravda. Van achter zijn statief ziet het eruit alsof hij binnen enkele ogenblikken een groot koor zal dirigeren, maar niets is minder waar. Het blijft ijzig stil. Het publiek weet niet goed waaraan ze zich mogen verwachten van het stuk van Andrea Božić, een Kroatische choreografe die nu in Amsterdam woont.

De choreografe zelf, Andrea Božić komt samen met beeldend kunstenares Julia Willms het podium op. In zwart en wit gehuld gaan ze tegenover elkaar staan. Het blijft enkele minuten stil tot Julia een zwart stuk karton op de vloer legt, tussen haarzelf en Andrea in. “Schwarz”, zegt ze. “Black”, reageert Andrea. Vervolgens legt Andrea een wit stuk karton op de vloer. “White”, klinkt het. “Weiss”, antwoordt Julia. Het stuk is te volgen in vier talen: Engels, Duits en geprojecteerd in het Nederlands en Frans.

Het toneelstuk gaat zo nog een tijdje verder. Er worden een tiental kartonnen plakkaten op de grond gelegd en het stuk lijkt niet vooruit te gaan. Er is nood aan enige actie en die lijkt er niet te komen. Tot ze plots de vraag stellen: “Als links hier is, wat is dan daar?” Het is het begin van een hele resem vragen die op het publiek afgevuurd worden. “En als links hier is en rechts is daar… Wat is er dan tussenin?”, “Als dit rechts is, wat is dan extreem-rechts?”, “Waar is het intergalactische?”… De vragen gaan over de maatschappij, politiek en globalisering.

De twee toneelspeelsters willen met hun opdeling tussen wit en zwart, de aandacht vestigen op het binaire denkpatroon: zwart of wit, links of rechts. Ze willen naar eigen zeggen het out-of-the-box denken stimuleren door tussenruimtes te onderzoeken. Zelf bieden ze er geen antwoord op, maar het is aan het publiek om er een antwoord op te bedenken. Zij geven enkel de aanzet.

Met enkele stukken karton bouwen ze ingewikkelde constructies. Het doel ervan is onduidelijk tot ze eromheen beginnen te cirkelen, op eenzelfde manier alsof planeten rond elkaar cirkelen. Een verwijzing naar het intergalactische. Op de constructies worden er projecties van de scène zelf afgespeeld. Het lijkt een toneelstuk in een toneelstuk. Dit toont aan wat er allemaal rondom ons gebeurt.

Beweging, projectie en geluid vormen de drie bouwstenen van het toneelstuk. De lege zwarte doos wordt gevuld door twee spelers, constructies met de stukken karton en projecties op zowel de stukken karton als op de muur. Tekst komt op de muur, opnames tijdens het toneelstuk zelf gemaakt, verschijnen eerst op de kartonnen constructies en later ook op de muur.

Het is gaandeweg niet altijd duidelijk waar de makers precies naartoe willen. Aan het einde van het stuk blijf je met heel wat vragen zitten. Het publiek kijkt elkaar vragend aan en zijn verbaasd dat het stuk al afgelopen is, want je blijft toch op je honger zitten. Vragen blijven onbeantwoord, veel actie is er niet gekomen. Het stuk wordt in de categorie ‘dans’ geplaatst. Maar ook qua choreografie bleef het publiek op zijn honger zitten, want wie kwam om dans te zien, kon teleurgesteld terug naar huis vertrekken.

Marlies Maddens

http://vimeo.com/64022079

Publicités

Laisser un commentaire

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion /  Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion /  Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion /  Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion /  Changer )

Connexion à %s