The blue boy – Brokentalkers

BlueBoy1

THEATRE

BROKENTALKERS

The Blue Boy
IRELAND
TOURNAI – maison de la culture – 70′

vr/ven 29.11 – 20:00

Za/sam 30.11 – 21:00

Kindermisbruik

Wat een grappig begin voor een dergelijk onderwerp. De codirecteur van het lerse Brokentalkers beeldt allerlei objecten uit met een meter. Hoe eigenaardig, hij beeldt een wapen, een paard en zelfs een dinosaurus uit! De auteurs slagen erin om de aandacht van het publiek te boeien. De Brokentalkers die Dublijnse theatergezelschap samengesteld met Feidlim Cannon, Damien Fenty, Gary Keegan en Faye Munnsn behandelen het kindermisbruik en kindermishandeling op een originele manier. Het lijkt op een documentaire maar die gaan veel verder. Ze mengelen toneel, dans en film. Dankzij de bouwkunde van Feidlim Cannon en Gary Keegan schept de groep een stevige reputatie in de wereld van het theater.

Gary Keegan heeft het over zijn eigen ervaring en zijn eigen familie. Ten eerste laat hij het woord aan zijn grootmoeder aan de hand van een klein filmpje. Zo kan hij het onderwerp inleiden. Het publiek voelt verschillende emoties en namelijk medelijden voor die kinderen die mishandeld worden over een aantal jaren. Bovendien geniet Keegan van de huidige periode en een actueel onderwerp. Tegenwoordig wordt er veel gesproken over de katholieke kerk en kindermisbruik. Inderdaad, hij maakt perfect gebruik van die stuwkracht. Zijn groot vader is niet in de steek gelaten. Het publiek ontdekt een vreemde spookverhaal ‘the blue boy’. Zijn groot vader getuigt aan de hand van een audio opname dat hij een begrafenisondernemers was. Het publiek wordt geschrokt wanneer de grootvader het heeft over een kind die in zeer rare omstandigheden was gestorven. Het publiek wordt gereisd door een golf van rillingen. Iedereen vraagt zich af wat dat er met dat kind gebeurd is alhoewel wij in spoken geloven of niet.

Dan komt er wat toneel. De codirecteur slaagt erin om de indoctrinatie van die tijd weer te geven. De acteurs bewegen altijd samen en tegelijkertijd. Wat een schitterend werk! Bovendien dragen de acteurs een masker die uit papier gemaakt is. Gary Keegan doet een toespeling aan al die kinderen die verkracht en geslagen waren. Het spel van de acteurs maakt het publiek wijs dat de kinderen uit die tijd heel weinig rechten hadden. Men voelt onvermijdelijk wat angst, geweld en schuld. Anderzijds speelt de muziek ook een zeer belangrijke rol. De muziek ondersteunt de artiesten in die bijzondere prestatie. Maar soms kan dat wel te veel zijn. Er wordt zo veel verschillende media’s gebruikt dat het vervelend kan zijn. Het publiek heeft af en toe het gevoel dat hij van hak naar tak springt en als gevolg heeft het publiek niet altijd door wat er bedoeld is.

Aan het einde van de voorstelling wil men nog wat meer inlichtingen zoeken over kinderenmisbruik en kinderenmishandeling. Inderdaad, de codirecteur maakt gebruik van echte getuigenissen en belevenissen in zijn voorstelling. Als gevolg schept hij afgunst voor documentaires. Hij laat het gevoel dat wij er niet genoeg van hebben en schept wat empathie en medelijden bij het publiek.

Gary Keegan slaagt erin om verborgen verhalen aan de openlucht te brengen. Hij verstoort de gedachten dat men kan hebben over de katholieke kerk en laat het publiek denken over de eerlijkheid van haar principes.

Quentin Decourcelle

http://www.youtube.com/watch?v=zbTUNEfeOr0

Publicités

Laisser un commentaire

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion /  Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion /  Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion /  Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion /  Changer )

w

Connexion à %s