16.11

cesser d'e¦étre un 7

De toverdoos van Verdonck

Een voorstelling waar nauwelijks woorden aan te pas komen maar waar driehoeken, touwen en kleuren het voor het zeggen hebben. De kracht van de stilte is sterker dan ooit in deze houten wunderkammer. Notallwhowanderarelost, een tafeltoneel waar de Vlaamse kunstenaar Benjamin Verdonck de touwtjes in handen heeft.

Een houten stoel, twee blikjes frisdrank, een voetbal en een plastieken fles. Met deze attributen begint het kijkspel. Al zwetend en trillend worden ze op elkaar gestapeld totdat alles in evenwicht is. Verdonck is opgelucht, het publiek is geconcentreerd. De toneelmaker verdwijnt en komt terug als een man zonder hoofd, met een lange zwarte jas aan een kapstok. Hij reciteert zijn wens om een rivier en een tijger te zijn. ‘Time is a river which sweeps me along, but I am the river’. Poëzie van de bovenste plank met een gedicht van Jorge Luis Borges. Het is de enige en laatste keer dat de toneelmaker zijn publiek met gesproken woorden zal toespreken.

De kracht van de eenvoud

Vanaf nu zijn geometrische vormen aan het woord. In zijn houten geraamte laat Verdonck driehoeken van verschillende grootte één voor één verschuiven op houten planken door aan touwtjes te trekken. De driehoeken passeren langs elkaar, stoppen, gaan weer verder, kantelen en het lijkt alsof ze aan een abstracte vorm van ballet doen. Het intieme spel van komen en gaan wekt empathie op voor de driehoeken bij het publiek. Inlevingsvermogen hebben voor regelmatige veelhoeken, only in theatre.
Af en toe laat de kunstenaar doeken met zinnen erop naar beneden zakken. “The Berlin bar was too small”, of “Wahrheit=konkret”. Het publiek stelt zich vragen maar moet zelf de antwoorden zoeken.

Driehoeken met een stem

Het enige streepje muziek wordt gespeeld door een oude grammofoonplaat waarop vogeltjes te horen zijn die muziek fluiten. En dit is waarschijnlijk de essentie van notallwhowanderarelost: eenvoud, back to basics, weg met hedendaagse en nutteloze artefacten. De driehoeken veranderen plots van kleur. Ze worden rood en uiteindelijk geel. Wanneer alle geometrische vormen zijn verdwenen wordt het publiek visueel verwent met een kijkkast waarin kleuren speels worden afgewisseld. De toverdoos van Verdonck is een raadselachtige levensvraag. Less is more.

Rust en verwondering

Met zijn voorliefde voor het onzegbare creëert Verdonck een wispelturig diorama waarin kleuren en vormen een metafoor zijn voor het leven. Alles komt en gaat. Diepzinnig en speels verwarmt de kunstenaar zijn roerloze toeschouwers met verschillende vormen van kunst: kleuren, vormen en poëzie. Het publiek krijgt wat het nodig heeft in deze empathieloze samenleving: rust en verwondering.

  • Spannendste moment: De evenwichtsoefening met de stoel, de blikjes, de bal en de fles. Zal het vallen of niet? De zaal is muisstil, Verdonck zweet en trilt.
  • Behaaglijkste moment: Wanneer je als toeschouwer, na minuten van verwarring en verwondering, voor jezelf kan uitmaken wat Verdonck probeert te vertellen met zijn driehoeken, touwtjes en kleuren. Het vraagstuk van komen en gaan wordt opgelost.
  • Moment van verwondering: De allerlaatste minuten zit de theatermaker zelf in de kijkkast waarin hij plots ondersteboven hangt. Echt of een optische illusie?
Publicités

Laisser un commentaire

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion / Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion / Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion / Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion / Changer )

Connexion à %s